جغرافياي شهری فیروزه

1- جایگاه جغرافیایی و طبیعی فیروزه

شهر فيروزه ( بزغان ) مرکز شهرستان فيروزه در استان خراسان رضوی است که در 36 درجه و 28 دقيقه­ عرض جغرافيايي و 58 درجه و 58 دقيقه­ طول جغرافيايي، از نصف النهار مبدأ واقع شده است. موقعیت این شهر در 17 كيلومتري غرب شهر نيشابور ( در مسیر جاده قدیم نیشابور- سبزوار )، 140 کیلومتری غرب شهر مشهد، 115 کیلومتری جنوب قوچان، 51 کیلومتری شرق شهر سلطان آباد ( مرکز شهرستان خوشاب ) و 90 کیلومتری شرق شهر سبزوار قرار دارد. شهرستان فیروزه تا قبل از سال 1386، به عنوان یکی از بخش­های پنج گانه نیشابور ( بخش تحت جلگه ) از آن یاد می شد و در این سال بر اساس مصوبات دفتر تقسیمات وزارت کشور از شهرستان نیشابور منتزع و با نام شهرستان تحت جلگه معروف گردید و در سال 1389 به دلیل وجود معادن فیروزه در آن ( 35 کیلومتری شمال شهر ) به شهرستان فیروزه تغییر نام یافت. وسعت شهرستان فیروزه معادل 1490 کیلومتر مربع و معادل تقریبی 1/3 درصد مساحت استان می باشد.

شهر فیروزه در 15 کیلومتری جنوب رشته کوه بینالود- ادامه­ سلسله جبال البرز در شرق ایران – قرار گرفته و در شمال غرب شهر نیز بخشی از پیشکوه های جدا افتاده رشته­ كوه های بینالود معروف به رشته کوه طاغنكوه امتداد دارد که فاصله آنها تا محدوده شهری فيروزه حدود 3200 متر می باشد. همچنین از سمت جنوب غرب و غرب نیز با فاصله 17 کیلومتری، پس از اراضی زراعی روستاهای توزندجان، نیرآباد و شهر گرماب، بخش انتهایی و جنوبی ارتفاعات جغتای قرار دارد که در واقع مرز غربی شهرستان فیروزه و دشت نیشابور می باشد ( پورتال باحساب نقشه ).

با توجه به فاصله کم فیروزه با شهر نیشابور و اختلاف اندک ارتفاع متوسط آن با نیشابور، شرایط طبیعی و آب و هوایی این شهر مشابه شرایط دشت نیشابور است بنابراین چگونگي آب و هواي فیروزه توسط دو عامل مهم زير تعيين مي گردد:

1- با توجه به توده­هاي مهم هوا ( جريان هاي هوايي سيبري، مديترانه اي، شمالي و غربي اقيانوس اطلس، موسمي اقيانوس هند و صحرايي عربستان ) كه به طور كلي شمال شرق كشور را تحت تأثير خود قرار مي دهند؛

2- ارتفاع و جهت رشته كوه هاي بينالود و رشته­ كوه طاغنكوه که آن را احاطه كرده اند.

تابستان هاي طولانيِ خشك و گرم و زمستاني سرد و كوتاه از خصوصيات آب و هوايي منطقه و دشت نیشابور مي باشد.

به طور کلی با توجه به این که دشت نیشابور و فیروزه از یک سو در حصار کوهستانی محصور شده و از سوی دیگر در حاشیه­ شرقی کویر مرکزی ایران قرار گرفته اند، بر اساس طبقه بندي با روش هاي استاندارد نظير: آمبرژه، دومارتن، كنراد و سيلياننيف داراي اقليم مناطق نيمه خشك تا خشك سرد در ناحيه­ دشت و اقليم مناطق نيمه خشك سرد در نواحي كوهستاني آن مي باشد و از آنجا که شهر فیروزه نیز در مجاورت ارتفاعات شمالی و غربی نیشابور است، این شهر نیز دارای اقلیم مناطق نيمه خشك سرد تا معتدل می باشد ( طاهری، 1384).

مهمترین ارتفاعات مشرف بر شهر فیروزه، امتداد قلل رشته کوه بینالود در قسمت شرقی شهرستان فیروزه  و شامل قله­ بست با ارتفاع 2608 متر، قله­ گرده سنگ با ارتفاع 2820 متر و قله­ میان دوزی با ارتفاع 2725 متر در فاصله 20 کیلومتری شمال شرق شهر و ارتفاعات رشته کوه طاغون در قسمت شمال غربی آن هستند که از جمله­ قلل معروف آنها می توان به قلل طاغون و سلیمانی با ارتفاع 1948 متر اشاره نمود  ( سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح، 1370 ).

مساحت محدوده شهری فیروزه ( همراه با بخشی اندک از مزارع پیرامون شهر ) بالغ بر 170 هکتار است که بیش از 95 درصد آن در بخش جنوبی جاده کمربندی شهر قرار گرفته است. بنابراین مقر شهر فیروزه با الگوی خطی در جنوب جاده قدیم ارتباطی نیشابور به سبزوار شکل گرفته که امروزه دارای ارتفاع متوسط 1166 متر بالاتر از سطح دریا است. ارتفاع متوسط بخش شمالی شهر معادل 1170 متر و بخش جنوبی آن بالغ بر 1159 متر بوده که به این ترتیب مقر شهر دارای شیب 1 تا 1/2 درصد با جهت شمالی- جنوبی می باشد.

سازمان کالبدی فیروزه شامل بلوار اصلی و کمربندی شهر در شمال و یک خیابان موازی به نام خیابان امام خمینی به فاصله حدود 400 متری در جنوب آن و تعداد 4 خیابان و بلوار شمالی – جنوبی به نامهای بلوار بعثت، کمال الملک، ولایت و خیابان امام حسین (ع) از شرق به غرب شهر است که ارتباط دهنده محلات شهر به بخش جنوبی فیروزه می باشد. از گذشته های دور، ساکنین فیروزه از سرشاخه های رودخانه­ بار-طاغون جهت شرب و کشاورزی بهره می برده اند اما امروزه به دلیل کاهش نزولات جوی، ساکنین شهر جهت شرب از آب بهداشتی یک مخزن  هزار متر مکعبی و 2 حلقه چاه عمیق با دبی 5/5 و 14 مترمکعبی استفاده می کنند و برای فعالیتهای کشاورزی نیز از آب 4 حلقه چاه عمیق، 1 رشته قنات و سیلابهای فصلی رودخانه بار بهره می برند.

از نظر زمین شناسی، محدوده­ شهر فیروزه در حوضه­ رخنمون تشكيلات دوران اول ( سازندهای لالون و بهرام )، دوران دوم ( ماسه سنگ های دگرگون شده و حساس به فرسایش ) و دوران سوم زمين شناسي ( پالئوژن، نئوژن و کواترنر ) قرار دارد. گنبدهای نمکی و لایه گچی در شمال شهر فیروزه که شرایط را برای ایجاد معادن گچ و نمک فراهم کرده نیز متعلق به همین دوره نئوژن ( میوسن ) است. بنابراین رسوبات پالئوژن و نئوژن در حاشيه شمالي و شمال غربی فیروزه تحت تأثير حركات تكتونيك پيشكوه­هاي بينالود، ناهمواري‌هاي كم ارتفاع طاغون را به وجود آورده اند. از نظر زلزله خیزی شهر فیروزه تحت تأثیر گسل های لرزه زا رشته کوه بينالود قرار دارد و با توجه به این که فیروزه در رسوب­هاي ريزدانه، منفصل و سنگهاي مارني – ژيپسي نئوژن و سطوح رسي دامنه های رشته کوه بینالود قرار گرفته است، در صورت عبور امواج زلزله از پتانسيل خطر ضعیف و واگرائی در خاک خشک منطقه برخوردار می باشد، اما به دلیل این که اغلب سازه های مساکن جدید شهر در سطوح کم شیب قرار دارند، احتمال سقوط و ریزش مصالح ساختماني و جريان آنها در داخل معابر وجود ندارد ( طاهری، 1384).

از نظر سیل خیزی نیز با توجه به موقعیت توپوگرافی شهر فیروزه و داشتن فاصله ای حدود 15 کیلومتری با ارتفاعات شمالی آن، این شهر با وجود استفاده­ فصلی از سیلاب های احتمالی رودخانه­ بار و یا انشعاب های جنوبی آن، در معرض سیل ناشی از این سیلاب ها قرار ندارد، و سابقه ای از بروز سیل­های ویرانگر نیز در این شهر به ثبت نرسیده است.

 جغرافیای تاریخی فیروزه ( بزغان )

بر اساس شواهد باستان شناسی، نیشابور در نیمه دوم هزاره سوم پیش از میلاد، مرکز بزرگ تمدن و شکوفایی فرهنگ و هنر دوران برنز بوده و با تمدن های پیشرفته آن دوران دارای ارتباطات گسترده فرهنگی و تجاری بوده است. علاوه بر کشف بقایای اسکلت انسانی با قدمت 5300 سال قبل از تپه باستانی برج در شرق نیشابور، استخراج و استفاده از فیروزه در 5000 سال قبل، نشانگر سابقه­ دیرینه­ سکونت در منطقه و شهرستان فیروزه در بیش از 3000 سال قبل از میلاد بوده است ( طاهری، 1388). اقوام پارت ( آريايي ها ) در حدود 3 هزار سال قبل از طریق مرو، سرخس و توس و نیشابور ( تقریباً مسیر شاهراه کنونی ) وارد فلات ایران شدند و از این زمان ( به ویژه از زمان ظهور سلسله­ ساساني )، تصوير نسبتاً روشن­تري درباره­ تاریخ خراسان و بناي شهر نيشابور در كتب و آثار مورخين، جغرافي­نويسان و جهانگردان مشاهده شده است. قرار گرفتن نیشابور و شهر فیروزه در امتداد جاده ابریشم – مهم ترین مسیر ارتباطی بین شرق و غرب- از جمله عواملی بوده که بر اهمیت تاریخی و تجاری این منطقه در قبل و قرون اولیه اسلامی افزوده است، به طوری که آثار برجای مانده از محوطه های باستانی، کاروانسراها و برج و باروهای نیمه ویران قرون اولیه و میانی اسلامی، شاهدی بر این مدعا می باشند. ( بختیاری شهری، 1381).

بر اساس اسناد تاریخی نام مؤیّدیّه در سفرنامه هایی که مسیر حرکت امام رضا (ع) را از یزد به نیشابور ترسیم کرده اند ذکر شده و اولین مکانی که آن حضرت در حوزه­ نیشابور آن روز، در آن رحل اقامت افکنده، روستایی به نام مؤیّدیّه بوده است، که تصور می رود محل استقرار مؤیّدیّه، شهر بزغان یا فیروزه فعلی می باشد و در حال حاضر در شهرستان نیشابور هیچ روستایی به این نام وجود ندارد و حتی در کتب تاریخی نیز اشاره ای به محل آن نشده است ولی قدر مسلّم، اوّلین محل ورود امام رضا (ع) به نیشابور، روستایی به نام مؤیّدیّه بوده است ( خاکساری، 1384، 6-5 ). نویسنده­ « تاریخ نیشابور» درباره­ ورود حضرت امام رضا (ع) به نیشابور می نویسد: « در سال 200 هجری قمری، شهر نیشابور با قدوم مبارک امام علی بن موسی الرضا (ع) قرین مباهات و افتخار شد. مردم نیشابور، مقدم مقدس آن حضرت را گرامی داشتند و شادیها کردند و به اتفاق « اسحق بن راهویه­ مروزی » که شیخ شهر و مقدم ارباب ولایت بود، به استقبال آن حضرت از شهر نیشابور بیرون شدند و تا قریه­ مؤیّدیّه که از قرای نیشابور است به پیشواز رفتند. شیخ با وجود کبر سن، مهار ناقه­ آن حضرت را به دوش گرفت و تا شهر نیشابور پیاده راه پیمودند و . . » (مؤيد ثابتي، 1335)

به جز اطلاعات تاریخی فوق، اعتمادالسلطنه نویسنده­ کتاب « مطلع الشمس » در اوایل قرن 14 هجری قمری، آنجا که اسامی قراء « بلوک تحت جلگه » را نام می برد می نویسد: « یکی دیگر از بلوکات نیشابور، بلوک تحت جلگه می باشد که در طرف مشرق بلوک طاغونکوه واقع است. رودخانه­ « سفید رود » و رودخانه­ « بار » از این بلوک عبور می کنند، سی و چهار قریه و مزرعه دارد، عده­ نفوس آن سه هزار نفر است و اسامی قراء آن از این قرار است: یوسف آباد، شمس آباد، شوری، دولت آباد، عبدالله آباد، سیدآباد، دهنو، الله آباد، سهل آباد، حیدرآباد، همت آباد و . . »  ( صنیع الدوله، 1301).

در کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران از انتشارات دایره جغرافیایی ستاد ارتش به سال 1329 نیز ذکر گردیده بزغان مرکز دهستان تحت جلگه از بخش فدیشه بوده و این ده دارای 431 سکنه می باشد که ساکنین آن به فعالیت های کشاورزی و از جمله زراعت غلات اشتغال داشته اند ( فرهنگ جغرافیایی ایران، 1329).

در دوره­ حاضر، روستای بزغان در دیماه سال 1375 به دلیل افزایش جمعیت و برخورداری از موقعیت مرکز بخش، توسط دفتر تقسیمات کشوری وزارت کشور به عنوان شهر اعلام گردید و روستاهای مجاور آن- دهنو خلج و مهدی آباد- که در فاصله 500 متری بزغان واقع شده بودند جزء محدوده­ شهر بزغان محسوب شدند. قدمت بزغان چنان که پیران دیار می گویند حدود 150 سال می باشد. نام قدیم آن را مؤیّدیّه، منظریّه، مزیدیّه و مزیدآباد گفته اند و پلاک ثبتی آن در اسناد رسمی نیز اکنون مزیدآباد است ( خاکساری، 1384). در کتاب لغتنامه­ دهخدا نیز آمده است: « بزغان: نام روستایی است از توابع شهرستان نیشابور که مرکز بخش تحت جلگه می باشد » ( دهخدا، 1345).

به طور کلی نام بزغان به مدت کوتاهی با عنوان شهر آمده است که با توجه به قرارگیری معادن معروف و با شهرت جهانی فیروزه در 35 کیلومتری شمال آن، در سال 1391 به « شهر فیروزه » تغییر نام داد.

ویژگی های جمعیتی و مردم شناسی

جمعیت شهر فیروزه بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال 1395 معادل 1740 خانوار و 5884 نفر بوده که 2922 نفر از آنها زنان و 2962 نفر را مردان شامل می شده اند. با توجه به آمار شهر، بعد خانوار در فیروزه 3/4 نفر بوده است. با توجه به جدول زیر بررسی تحولات جمعیت شهرستان فیروزه نیز نشان می دهد به دلیل بروز تحولات 30 ساله اخیر حوزه سرشماری این شهرستان چند بار تغییر نموده است و به همین دلیل دارای نرخ رشد جمعیت منفی بوده است. تا دوره 1375 بخش میان جلگه و تحت جلگه به عنوان بخش تحت جلگه سرشماری شده است و از سال 1375 اطلاعات آنها به طور جداگانه در آمارها ثبت شده اند و  شهر فیروزه با نام بزغان در سال 1375 به عنوان شهر سرشماری شده است.

آمارها در شهر فیروزه نیز نشان می دهد که نرخ رشد جمعیت طی دوره­ 75-1365 معادل 7/1 درصد بوده و حکایت از مهاجرپذیری شدید آن در قبل از شهر شدن فیروزه دارد، و پس از این تغییر، افزایش جمعیت و مهاجرپذیری نسبتاً بالا نبوده به طوری که نرخ رشد جمعیت آن طی دوره­ 85-1375 به 1/5 درصد رسیده است.

جمعیت باسواد این شهر نیز بر اساس آمار سال 1395 معادل 89/3 درصد ( 93/4 درصد مردان و 85/2 درصد زنان ) بوده که نسبت به باسوادان مرد شهرستان ( 87/4 % ) و زنان باسواد شهرستان ( 75/1 %) بالاتر می باشد و از دلایل آن می توان به سکونت پرسنل اداری و سیاسی منطقه، شرایط مناسب تر تحصیل و آموزش به دلیل وجود این گونه خدمات و نیز جذب بخشی از ساکنین باسواد روستاهای اطراف در شهر فیروزه اشاره نمود (پورتال مرکز آمار ایران).

از نظر قومی و فرهنگی، ساکنین اولیه شهر فیروزه از شهرهای کرمان، یزد و قزوین و عده ای نیز از افغانستان ( شهرهای مرو، بلخ و هرات ) به این محل مهاجرت کرده اند و اکنون نواده­های آنان پیران کهنسالی هستند. علاوه بر این طی سالهای 85-1365، به دلیل موقعیت ارتباطی مناسب، شهر شدن آن و رونق فعالیتهای خدماتی در آن، مهاجران کردزبان و ترک زبان از روستاهای شهرستان فیروزه و بخش سرولایت نیشابور در آن سکنی گزیده اند. بنابراین طی 15 سال اخیر ترکیب نسبتاً نامتناجس در این شهر ساکن شده اند و در مشاغل کشاورزی، دامداری و خدماتی آن فعالیت دارند.

آداب و رسوم و فرهنگ مردم شهر فیروزه تا حدود زیادی مشابه مردم نیشابور و دیگر شهرهای خراسان  می باشد.

   وضعیت اقتصادی

با توجه به برخورداری شهرستان فیروزه از موقعیت طبیعی و بارندگی مناسب، فعالیت کشاورزی و دامداری در این منطقه دارای بهره وری بالا بوده و شغل بیش از 50 درصد مردم شهر فیروزه نیز کشاورزی و دامداری است. بخش اعظمی از اراضی اطراف شهر فیروزه را زمین­های زراعی احاطه نموده و بیشترین زمینهای زیر کشت در جنوب شهر واقع شده اند. در سال1367 سه حلقه چاه عمیق با عمق بیش از 100 متر و یک دهانه چاه آرتزین با عمق متوسط و یک رشته قنات و آب رودخانه فصلی، منابع تأمین آب کشاورزی روستا به شمار می آمده است. و اکنون نیز از آب 4 حلقه چاه عمیق جهت مصارف کشاورزی استفاده می گردد و سطح کل اراضی زیر کشت آن 1520 هکتار بوده که در حدود 935 هکتار از این میزان، کشت آبی می باشد.

محصولات عمده کشاورزي اين شهر: جو، چغندر قند، گوجه فرنگی، زیره و یونجه و برخی محصولات باغی آن سیب و زردآلو است و با توجه به محصولات مذکور در حال حاضر 1 شرکت تعاونی تولید و جمع آوری شیر و 1 کارخانه­ تولید و فرآوری لبنیات ( جلگه ) در محدوده­ شهر فیروزه راه اندازی شده است.

علاوه بر شرایط مناسب اقتصادی، موقعیت ارتباطی از امتیازات ویژه­ شهر فیروزه در مسیر جاده قدیم نیشابور- سبزوار می باشد که سبب اشتغال حدود 20 تا 30 درصد ساکنین شهر و برخی روستائیان منطقه در بخش خدمات دولتی و خصوصی شهر شده و از یک سو در جذب بخشی از تجار منطقه نقش داشته است، به طوری که هم اکنون بیش از 4 باب مغازه­ اغذیه فروشی، 3 رستوران و آشپزخانه، 4 آژانس مسافربری شخصی، 10 دستگاه مینی بوس، 2 شرکت حمل و نقل جاده ای و وانت تلفنی، 3 عکاسی، 3 موبایل فروشی، 2 فروشگاه عرضه اشیاء زینتی، صنایع دستی و اسباب بازی، 3 کارگاه شیرینی فروشی، 2 فروشگاه پوشاک و کفش، 10 تعمیرگاه خودروهای سبک و تعویض روغن و . . در شهر فیروزه فعالیت دارند و شاغلان بخش دولتی شامل: کارکنان فرمانداری و بخشداری، شهرداری، ادارات آب و فاضلاب، برق، گاز، پست، مخابرات، پست بانک، دادگستری، آموزش و پرورش، دارایی، ثبت اسناد، ثبت احوال، مجمع امور صنفی، بهزیستی، جهاد کشاورزی، بهداشت و درمان، بانک­های ملی، ملت، کشاورزی و . . می باشند.

در بخش صنعت در این شهر 1 کارخانه­ بزرگ تولید قند و شکر، 1 کارخانه­ تولید کلید و پریز، 1 کارخانه­ رب سماء، 1 کارخانه­ تولید آسفالت، 2 شرکت بزرگ شن شویی وجود دارد و در صنایع دستی نیز قالی بافی، فرت بافی ( نوعی پارچه )، جاجیم و گلیم بافی از مهمترین صنایع رایج و خانگی شهر و اغلب زنان شهر می باشد ( خاکساری، 1384).

  خدمات آموزشی، فرهنگی و رفاهی

در حال حاضر خدمات آموزشی و فرهنگی شهر فیروزه شامل: 2 مهد کودک، 2 دبستان (پسرانه و دخترانه)،  3 مدرسه راهنمایی ( پسرانه و دخترانه ) و 3 دبیرستان ( پسرانه، دخترانه و 1 دبیرستان شبانه روزی پسرانه )، 1 مرکز پیش دانشگاهی پسرانه، 1 مرکز فنی حرفه ای ( آموزش کامپیوتر، برق و صنعت، تراشکاری، خیاطی و. . . )، 1 واحد آموزش عالی ( دانشگاه پیام نور )، 1 کتابخانه عمومی، 2 کانون فرهنگی و هنری مساجد و 3 فروشگاه عرضه­ محصولات فرهنگی می باشد ( اداره آموزش و پرورش بخش زبرخان، 1395). و خدمات رفاهی آن نیز عبارتند از: 1 مرکز بهداشتی و درمانی، 3 مطب پزشک خصوصی، 1 داروخانه، 2 مرکز ارائه خدمات کشاورزی، 1 مطب و داروخانه­ دامپزشکی، 1دفتر وکالت قضائی و حقوقی، 2 دفتر بیمه خودرو و محصولات کشاورزی، 1 غسالخانه، 1 قبرستان، 1 پمپ بنزین، 1 پمپ سی ان جی ( CNG )، 1 ناحیه مقاومت و 4 حوزه مقاومت و اقشار بسیج، 6 پایگاه مقاومت بسیج و اقشار، 1 زمین فوتبال خاکی و 1 سالن ورزشی سرپوشیده ( برای فوتسال و والیبال ) و نیز 2 پارک عمومی می باشد.

  ارتباطات

شهر فیروزه تا جاده اصلی تهران – مشهد در قسمت شرقی آن، حدود 17 کیلومتر فاصله دارد که به صورت آسفالته و دو بانده است و علاوه بر آن مسیرهای منتهی به فیروزه از قسمت های غربی و شمالی آن نیز آسفالته­ درجه یک می باشد و از طرف جنوب نیز به خط آهن سراسری تهران – مشهد و ایستگاه ریلی عطار ( بدون برخورداری از پایانه و ایستگاه سوار و پیاده شدن مسافران ) محدود است. از نظر کالبدی شهر فیروزه هم اکنون دارای یک خیابان اصلی به صورت بلوار گلکاری شده و با نام بلوار امام رضا (ع)، از شرق به غرب است که انتهای شرقی آن به محله­ مهدی آباد و انتهای غربی آن به محله­ دهنوخلج ارتباط دارد و چندین خیابان درجه 2 و مهم دیگر نیز از شمال و جنوب به این بلوار متصل شده و محلات مختلف شهر را به هم ربط داده اند. همان گونه که قبلاً نیز ذکر شد، 4 آژانس مسافربری شخصی، 10 دستگاه مینی بوس، 2 شرکت حمل و نقل جاده ای و وانت تلفنی در بخش حمل و نقل و ارتباطات این شهر فعال می باشند و علاوه بر آنها بیش 30 دستگاه مینی بوس و تعداد زیادی از خودروهای شخصی روستاهای واقع در قسمت غربی شهرستان، در ارتباط دادن ساکنین شهر فیروزه و حمل و نقل تولیدات آن و روستاهای اطراف، به شهرهای نیشابور و مشهد نقش دارند و به دلیل چنین موقعیت ارتباطی و امکانات حمل و نقلی است، که همواره طی سال­های اخیر بر اهمیت و نقش شهر فیروزه افزوده شده است.

  مراکز آئینی و تاریخی

با توجه با سابقه­ نه چندان تاريخی و طولانی شهر فیروزه ( بزغان )، آثار و شواهد موجود در این شهر دارای قدمت قابل توجه نمی باشند و مهمترین آنها عبارتند از:

– عمارت­های حاجی خان ( در جنوب شهر و نزدیک به ایستگاه راه آهن عطار )، صادق خان و عبدالعلی خان که دارای قدمتی حدود 110 سال می باشند؛

– قلعه­ قدیمی محله­ دهنو خلج ( که قبل از شهر شدن بزغان و ادغام این محله، با نام روستای دهنو خلج معروف بوده )، که به گفته­ کهنسالان منطقه، قدمتی حدود 300 تا 400 سال دارد؛

– قنات­های مزیدآباد، الله آباد، بزغان، مهدی آباد و دهنو خلج که قدمتی حدود 100 سال دارند؛

– گرمابه­های حاج عید محمد بزغان و مهدی آباد که بین 70 تا 100 سال قدمت دارند ( خاکساری، 1384).

جغرافياي شهری نیشابور⇐

ورود به پورتال

امامزاده محمد محروق

جغرافیای روستایی میان جلگه

بانو مریم اسلامی

فهرست